İnsanın yanlız kalmaya doğru itildiği bir çağda yaşıyoruz. Öyleki iletişim hususunda ve sosyallik hususunda bunca imkanlar varken. Nedense garip bir şekilde birbirimizden uzaklaşıyor kaçmak için bahaneler üretiyoruz. Çekirdek aile mantığını çok mu abarttık acaba ? Hakikaten biz bizeyiz, biz bize yeteriz olayı ağır bir yanlızlaştırma bağ koparma operasyonudur. Tatillerden çıkamaz olduk, bir sıla-ı rahim artık çok ağır bir işmiş gibi geliyor bize. İşi dahada mikro seviyeye indirecek olursak 10 katlı binalarda komşularımızdan bir haber yaşıyoruz artık. Dünya global büyüyor evet gelişiyor, nüfus artıyor ama bizi biz yapan insani değerler ise malesef toprak altına her geçen gün bir yenisini daha ekliyoruz. Böyle kapılarımızı pencerelerimizi kapata kapata insanlara gönüllerimizide kapatmış dertler kederler içimizde patlaya patlaya bizi duygusuz fertler haline getirmiş durumda. Bir çayın demine birde samimiyetine hasretiz belki birde un kurabiyesi ne dersiniz ? İşte böylesine enterasan böylesine ilginç bir çağın yaşayanlarıyız. Daha ne kadar soyutlayabiliriz ki fıtratımız olan kolaya kaçma meselesini abartıyoruz. Şöyleki çıkmaz bir sokakta şıkışmışız da duvarla iç içe geçmişiz gibi, büzülebillme kapasitemizi bile bitirdik ne bekliyoruz daha. Bunun ötesi olmaz bunun ötesi sadece ölümdür. Açın kapıları pencereleri bir daralma geldi hoş bir seda rüzgarı sarsın içimizi, hoş bir muhabbet havası sarsın bedenimizi. Dertler kederler boşalı versin, mutluluklar paylaştıkça artsın, çoğalsın. Güzel şeylere ihtiyacımız var heleki bu zamanda. O zaman demeliyiz ki kardeşi için yaşayanlar kazanacak. Gönül pencersinden ansızın bakıp geçenler değil, o pencereden güzel havayı doya doya teneffüs edenler yeniden güzel bir dünyayı inşa edicek. Gelin tanış olalım, gönül pencerelerimizi açalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder